zaterdag 1 juni 2019

Succeskoeken: Witte chocolade en framboos

Ik kook en bak vaak een beetje op gevoel. Beetje tussendoor proeven enzo. Beetje meer van dit, beetje minder van dat. Maar daardoor ben ik niet zo goed in bakken, dat snap je natuurlijk wel.. Want regelmatig is het dus best lekker, maar ziet het er niet uit. 

En af en toe zit er een succesje tussen, zoals deze. Hieronder het recept voor jullie!


Ingrediënten (voor ong. 10 koeken):
- 225 gr zelfrijzend bakmeel
- 125 gr roomboter
- 50 gr lichtbruine basterdsuiker
- 75 gr suiker
- 1 ei
- 1 zakje vanille suiker
- 1/2 theelepel bakpoeder
- 100 gr witte chocolade (in kleine stukjes)
- frambozen (5 voor door beslag, 10 voor garnering)


Werkbeschrijving:

Verwarm de over voor op 175 graden.

Meng de boter, de basterdsuiker, suiker en vanillesuiker. Voeg daarna het ei toe.
Als het een egaal mengsel is voeg je zelfrijzend bakmeel en bakpoeder toe. Tot slot voeg je 5 frambozen toe en dit meng je heel kort.

Hak (met je keukenmachine) de witte chocolade in stukjes.

Verdeel het deeg in 10 gelijke balletjes. Rol de balletjes door de chocoladestukjes en kneed de chocolade erdoor.

Leg de balletjes op de bakplaat en druk ze voorzichtig iets plat.

Bak de koeken af in 15-20 min op 175 graden.

Als je de koeken uit de oven hebt gehaald duw je voorzichtig in de nog zachte koek een framboos.


Ps. Voor de zoetekauwen onder ons: je kan nog meer suiker toevoegen. Dan wordt je koek meer sticky. De structuur van de koek vond ik dan nog lekkerder, maar zo zoet dat het niet meer lekker was.

Als je de koeken hebt gebakken. Post je ze dan even met #ooakifood? Ben wel benieuwd naar jullie bevindingen :)

maandag 15 april 2019

Birthstory

Precies 37 weken was ik... De dag ervoor had ik nog een bericht op Instagram gepost waarin ik vroeg naar ervaringen van mensen die ingeleid waren. Het leek me namelijk helemaal niks. Zoals je al in mijn vorige blogpost kon lezen (Pregnancystory), wilde ik graag zo natuurlijk mogelijk bevallen. Mijn voorkeur had een thuisbevalling, maar ja, dat zag ik ook niet voor me hoor, met een tweeling. 
Ze bleven veel langer zitten dan ik verwacht had, met 31 weken lag ik in het ziekenhuis omdat voorweeën voor ontsluiting zorgden. In de weken erna heb ik wel vier keer gedacht dat de bevalling was begonnen, maar na een paar uur namen de weeën dan weer af. 
En nu was ik 37 weken en ineens ging ik met de mogelijkheid rekening houden dat ik ingeleid moest worden. En ik stelde mijzelf de vraag wanneer dan? Want het liefst bleef ik ze zo lang mogelijk dragen zodat de bevalling natuurlijk kon starten.



Gelukkig waren alle overwegingen voor niets, want 's morgens vroeg op 13 december, 3 weken voor mijn uitgerekende dag, braken mijn vliezen om 8.40 uur. Ik was boven ons bed aan het afhalen, toen ik ineens klets, maar dan ook kletsnat was. Niks niet sijpelen langs mijn benen, maar een flinke plons water. Die daarna bleef door sijpelen.
Berend had het gelijk door dat ik nat was, en ik heb hem maar uitgelegd wat er was gebeurd... Dat vond hij natuurlijk mateloos interessant! Zouden de baby's vandaag komen?

Ik pakte mijn mobiel om even te googlen welke actie ik moest ondernemen en zag dat Krijn om 8.30 uur had geappt.. Als er wat is moet je me bellen hè! Alsof hij het aan kon voelen... 
Dus belde ik Krijn maar even. "Hoi, gaat het goed met je?" "Uh ja, gaat goed! Mijn vliezen zijn net gebroken..." "Echt?!!" Krijns adrenaline gehalte ging gelijk omhoog, maar ik verzekerde hem dat er echt niks aan de hand was. Ik voelde geen enkele wee...



Ik belde mijn schoonmoeder om te vragen of die Berend naar zijn speelgroepje wilde brengen, ik zag het niet zitten om al sijpelend over straat te gaan, haha. Gelukkig hielp mijn kraamverband goed.
En na ook een telefoontje naar mijn moeder te hebben gepleegd besloot ik toch maar om het ziekenhuis te melden dat de vliezen gebroken waren.
De beide moeders zeiden dat ik het toch wel moest melden. Ik wilde het namelijk nog even uitstellen omdat ik geen enkele wee voelde en bang was dat ik per direct naar het ziekenhuis moest komen. Ik had al zoveel dagen in het ziekenhuis zitten niksen, dat ik daar nu niet weer zo'n zin in had.
Ook voelde ik de kinderen goed en was ik de dag ervoor nog op controle geweest, alles was in orde.

Maar toch... Ik snapte die moeders ook wel. Dus ik belde het ziekenhuis. En ik kreeg gelijk: of ik direct wilde komen. 
Dus ik vroeg of het ook mogelijk was dat ik nog thuis bleef om af te wachten of de weeën zouden beginnen. De verpleegkundige moest een beetje lachen en ging het overleggen met de dienstdoende arts. Gelukkig vond die het prima. Heerlijk, nog even thuis een beetje rommelen. 

Krijn was van plan om 's ochtends te blijven werken, tenzij de weeën zouden beginnen natuurlijk. Waldemar zat op school en Berend was bij zijn speelgroepje. Mijn schoonmoeder zou Berend om half 12 ophalen en mee naar haar huis nemen. Krijn zou Waldemar uit school halen, tenzij het anders zou lopen.
De invaller van Krijn was al eerder beschikbaar, dus Krijn kwam om half 11 thuis. Toch wel een lekker idee. Maar met mij was nog niks aan de hand. 
We maakten samen het huis super netjes en ik relaxte een beetje op bed. Voor het idee. Een beetje energie sparen voor straks.
Om 12 uur haalde Krijn Waldemar uit school. We vertelden hem dat de baby's waarschijnlijk vandaag of morgen geboren zouden worden en vertelden hem hoe ze zouden gaan heten. Dat was zo'n leuk moment! Nu wist hij ook dat ze Josephine en Luutsen gingen heten. 
We spraken af dat hij het nog aan niemand mocht vertellen en als ze geboren zouden worden we hem als eerste gingen bellen en hij het dan aan opa en oma en de rest mocht vertellen.



Om 13.00 uur ging Waldemar weer naar school, 's middags zou hij opgehaald worden door oma. 
Ik begon een beetje buikkrampen te krijgen, maar dat stelde nog niks voor bij de voorweeën die ik eerder al had gehad, dus ik zag het nog niet als de start van...
Wel ging ik even onder de douche, in bad mocht immers niet meer, ter ontspanning. Terwijl ik onder de douche stond belde het ziekenhuis. Hoe het ervoor stond... We spraken af dat ik, ondanks dat er nog niks aan de hand was, om 15.00 uur in het ziekenhuis zou zijn om even een CTG te maken, zodat we wisten hoe het met die twee daar binnen ging.

Ik was aan het einde van mijn zwangerschap niet meer de snelste, zo nu ook niet. Ik moest weer aankleden, nog een tas met logeerspullen voor de jongens bij elkaar zoeken en afleveren bij oma en toen konden we op weg naar het ziekenhuis. Met dat we in de auto stapten dacht ik... hmmm... dit lijkt toch wel verdacht veel op weeën. Ik maande Krijn dan ook om zachtjes door bochten en over hobbels te rijden. 
Ik hield nog niet eens bij hoe vaak ze kwamen en hoelang. Gewoon af en toe een wee. Maar ik zei tegen Krijn, ik wil nu wel gewoon blijven hoor in het ziekenhuis, ik heb geen zin meer om naar huis te gaan.



Onderweg bespraken we nog allerlei onzinnige dingen en bij het ziekenhuis aangekomen vroeg Krijn of hij mij moest afzetten bij de ingang om mij eerst boven te brengen of dat we gewoon gingen parkeren. "Nee joh, gewoon parkeren" zei ik. Ik zag het prima zitten om vanaf de parkeergarage naar het ziekenhuis te lopen. We parkeerden op etage 6, het eerste plekje, en namen de trap naar beneden, nadat ik in de auto nog even een wee had afgewacht. "Nu lopen" zei ik, "voordat er een nieuwe komt". Met de trap had ik geen probleem, voor de lift stond namelijk een wachtrij.
We kwamen om 15.15 uur in het ziekenhuis aan. We werden verwacht en ik werd meegenomen naar een kamer die meestal voor dagopvang wordt gebruikt. Ik ging nog even plassen en mijn kletsnatte kraamverband vervangen. 
Op de kamer lag al een andere mevrouw aan de CTG, het gordijntje tussen ons ging dicht en ik kreeg de banden van de CTG om mijn buik rond 15.30 uur. 
De verpleegkundige vroeg of ik op mijn rug wilde gaan liggen. Ik zei dat ik dat echt niet zag zitten, of ik ook mocht zitten. De weeën waren nu toch wel wat heftiger, ik moest me er nu toch echt op concentreren. Er werd nog een echo gemaakt en toen verliet het ziekenhuispersoneel de kamer. Ik zat inmiddels echt niet meer lekker op dat bed en ging naast het bed staan. De weeën werden ineens met elke wee heftiger en een paar minuten later had ik flinke weeën. Ik schrok er zelf enorm van, want ik had absoluut geen controle hierover. Ik hing voorover en leunde op Krijns schouders die op een kruk naast mijn bed zat. Waar ik bij de vorige bevallingen behoefte had om te wisselen van houding, rondjes te lopen en tussendoor te ontspannen, lukte het me hier niet om controle te krijgen over de weeën. Ondertussen spookte door mijn hoofd hoe het kwam dat het me niet lukte. Maar als de wee in heftigheid afnam kwam er geen pauze, want hup daar was de volgende wee. Al puffend besefte ik dat ik naar de wc moest... Er kwam een andere verpleegkundige binnen die het echoapparaat kwam halen. Toen ze mij zag zei ze: "Jij moet naar een verloskamer!" (achter dat gordijntje zat nog steeds die andere vrouw, ze zal wel gedacht hebben, haha).



Niet veel later kwam 'onze' verpleegkundige met de arts-assistent in haar kielzog. Ik vroeg nog liefjes of ik even naar de wc mocht. "We gaan eerst naar de andere kamer" zei ze. En met de CTG achter me aan gereden gingen we naar de overkant van de gang.
Daar was ineens nog een verpleegkundige en een verloskundig. Er werd ook een couveuse binnengereden. Ik stond naast het bed terwijl ze ging voelen hoeveel ontsluiting ik had, 8cm was het antwoord. 
En pas toen dacht ik.... "ooh vandaar dat ik die weeën niet onder controle had". En ik mocht duidelijk niet naar de wc, want dat was natuurlijk persdrang.
Het liefst was ik daar blijven staan, naast het bed. Maar de arts-assistent zag dat niet zitten, teveel risico's beoordeelde ze. Dus ik moest het bed op. Ik gaf aan dat ik echt niet op mijn rug wilde liggen, ik had al zo weinig controle over die weeën, laat staan op mijn rug. Dus ik mocht op handen en knieën op het bed zitten, een acceptabel alternatief van het staan wat ik het liefste deed.
En toen mocht ik mocht persen... In nog geen 3 min had ik namelijk volledige ontsluiting. Dat persen was nog even zwaarder dan ik had verwacht. Toen het hoofdje 'stond' moest ik van de arts-assistent toch op mijn rug, dat vond ik echt niet leuk... Want het draaien naar mijn rug deed verschrikkelijk veel pijn. Maar een paar persweeën later was ze er. Ruim een uur later vanaf het moment dat we binnen kwamen wandelen.
Mijn eerste dochter! Zo speciaal. Ieniemini. Met ruim 5 pond een keurig gewicht voor een tweeling die drie weken eerder kwam. Maar vergeleken met onze oudste twee die 8 en 7 pond waren was dit maar een klein en fijn meisje. Onze Josephine.
Vanaf toen stopten de weeën en kon ik met Josephine op mijn buik even uitrusten. Heerlijk. De gynaecoloog kwam binnen, hij was te laat... Officieel moet een gynaecoloog bij een bevalling van een tweeling altijd aanwezig zijn, maar dit ging zo snel. 

Na een tijdje begonnen de persweeën opnieuw, maar veel minder pittig. De vliezen van Josephine waren natuurlijk vanmorgen al gebroken, maar die van Luutsen nog niet. Gek genoeg had ik dat helemaal niet bedacht. Na overleg werden bij de volgende perswee de vliezen van Luutsen gebroken en toen kreeg ik weer krachtige weeën. Na een paar persweeën was hij er. Onze Luutsen, jonger dan zijn zus maar wel zwaarder. 
Al die tijd had ik Josephine gewoon vastgehouden en Luutsen werd bij mij op mijn buik gelegd. 




Ik was zo overrompeld. Om 17.00 uur had ik twee gezonde kinderen. Terwijl ik vanmiddag om 14.00 uur thuis nog onder de douche stond met amper een wee.
Het was dan ook bizar om de jongens te bellen die bij mijn schoonouders waren. Mijn schoonouders dachten werkelijk dat Krijn alleen even belde om te vertellen hoe het ging ofzo.
Waldemar had het al die tijd de namen goed voor zich gehouden. Hij mocht vertellen hoe zijn zusje en broertje heten.



's Avonds kwamen mijn schoonouders met de jongens in het ziekenhuis. Ook mijn ouders zijn bijna direct in de auto gestapt en waren er twee uur later.
Met ons ging het heel goed. Ik had weinig bloed verloren, het lukte om te plassen onder de douche en ook Josephine en Luutsen dronken allebei bij mij. Dat laatste had ik nog nooit meegemaakt, want zowel Waldemar als Berend heeft de eerste dag niet gedronken.

De arts-assistent kwam vragen of ik graag een nacht in het ziekenhuis wilde blijven, of dat ik graag naar huis wilde. Ik wilde wel heel erg graag naar huis. De jongens zouden toch bij mijn schoonouders blijven slapen. Samen met mijn ouders zijn we naar huis gegaan. Twee minimensjes mee in de maxicosi. Ik wilde zelf al wel achter de wagen aan naar de auto lopen. Maar gelukkig regelde de verpleegkundige een rolstoel, wat toch veel beter was.
Heerlijk toen we eenmaal thuis waren. Om 22.00 uur waren we thuis. Mijn moeder zorgde voor warme kruiken, mijn vader dat alle spullen weer binnen kwamen. Om 23.00 uur gingen mijn ouders naar huis. Toen waren we samen, nog wel zonder de jongens, maar toch samen.
Het was een enorm snelle bevalling, zeker voor een tweeling, maar wat was ik trots en blij. Gezegend, dat vooral!


zondag 3 februari 2019

Wales met kleine kinderen

Twee jaar geleden gingen wij twee weken naar Wales, graag maak ik nog eens een throwback naar deze vakantie en ik zal onze hoogtepunten met jullie delen.

We huurden een prachtige cottage in het dorpje Dolwyddelan vlak bij het toeristische plaatsje Betws-y-coed midden in het National Park Snowdonia.

We maakten veel wandelingen en genoten van de afwisseling tussen bergen en zee. Onze jongens waren 1 en 3 jaar op vakantie. We hadden twee ergonomische rugdragers mee zodat we de jongens konden dragen wanneer ze moe werden. Berend van 1 liep ongeveer 10% van de routes zelf, Waldemar van 3 liep meestal meer dan de helft van de route zelf.

Onze hoogtepunten






1. Church Stretton

Eigenlijk telt deze niet mee, want dit is niet in Wales maar in Engeland. Toch het benoemen waard, want zo mooi! Om onze reis van Dover tot Snowdonia te onderbreken maakten we namelijk hier een stop. Heerlijk wakker worden tijdens deze wandeling om 8 uur 's ochtends, na een nachtelijke overtocht en een lange autorit.



We wandelden naar dit kleine watervalletje. Voor de kinderen fijn om naar een doel toe te lopen.



De route was prima begaanbaar voor de jongens. Maar halverwege ging Berend toch in de draagzak, voor een beetje meer tempo.


Natte gezichtjes door het spelen met water, dat bleef de hele vakantie door het mooiste wat er was!

2. Swallow Falls

Na zondagochtend de Methodist Church in Dolwyddelan (wat was het kleine groepje oude mensen blij om jonge mensen te mogen verwelkomen in hun kerk!) te hebben bezocht gingen we een wandeling maken dichtbij ons huisje. 

Ik had een app gedownload en zo konden we allemaal wandelingen in de buurt vinden.


Een duidelijk aangegeven route was er vanaf de parkeerplaats te vinden. En op het bord bij de parkeerplaats kon je ook weer andere parkeerplaatsen met routes vinden.


Bij de parkeerplaats een heerlijk picknickveld met wijds uitzicht.






We kwamen langs de Swallow Falls die je ook van de andere kant van het water kunt bekijken. Dit is alleen de gratis spot, terwijl aan de andere kant van het water je hem betaald kan bezichtigen.

3. South Stack Holyhead

Op het uiterste puntje van Wales vertrekt vanuit Holyhead de veerpont naar Dublin.
Wij maakten een prachtige wandeling via een gedeelte van het kustpad die langs heel de Welshe kust ligt. De wandeling die wij maakten kan je hier vinden.
De wandeling is goed te doen voor kinderen. Ook toen wij besloten om het hoogste punt te beklimmen lukte dit met de jongens op onze rug. 










4. Llandudno

Wie zegt dat het in Wales alleen maar regent? Wij hebben práchtige dagen gehad met veel zon, zelfs zoveel zon dat we verkoeling gingen zoeken in de zee. 






5. Crimpiau

Deze wandeling stond voordat we gingen al bij mij op nummer 1. Ik had zo zin om naar een top van een berg te lopen met de kinderen. Je kan de wandeling die wij maakten hier vinden.
De wandeling is goed te doen met kinderen. Berend droegen we bijna de hele wandeling. Waldemar liep zeker de helft zelf, de andere helft werd hij ook gedragen.





 Eigenlijk waren we hier een beetje van de route afgeweken, maar wat een prachtig uitzicht!



Op de top!




 Onderweg vonden we heerlijke bosbessen, die we natuurlijk even wilden proberen!



6. Fairy Glenn

Op een dagje dat we wat rustiger aan deden bezochten we de Fairy Glenn vlakbij ons huisje. Een korte eenvoudige wandeling brengt je bij de rivier Conwy, de rivier wordt door een smal ravijn geleid die stroomversnellingen en watervallen vormt. De wandeling is heel gemakkelijk, alleen het laatste stukje naar de rivier is een steile trap.








7. Harlech Castle

Oké, oké. We hadden af en toe ook regen in Wales. En wat doe je met regen in Wales? Juist, kastelen bezoeken. Die zijn er in overvloed. Wij kozen Harlech Castle uit omdat we hiervoor een eindje moesten rijden en zo al toerend door Snowdonia konden rijden. Maar er zijn ook andere kastelen die zeker een bezoek waard zijn.





Regenkleding kwam deze dag goed van pas!


8. Llyn Idwal

We maakten een wandeling om Llyn Idwal. De wandeling was een eenvoudige route, prima te doen met kinderen. Wij kozen voor nog meer uitdaging door halverwege de route het pad omhoog te nemen. Toen we echter een waterval moesten oversteken zijn we teruggegaan omdat dit met kinderen een te groot risico zou zijn. De wandeling die wij maakten kan je hier vinden.









9. Llanddwyn

Op Anglesey ligt links onderin het schiereilandje Llanddwyn. Je betaalt per auto om het schiereilandje te bereiken. Je hebt hier een zandstrand en veel Welshe mensen en toeristen komen naar dit strand toe. Vanaf het strand heb je een prachtig uitzicht op de bergen van Snowdonia.








10. Conwy

Tot slot is dit een prachtig stadje in Wales die zeker een bezoek waard is. Wij hebben alleen een wandeling door dit stadje gemaakt, onder andere over de stadsmuur, maar er zijn mooie musea om te bezoeken. En een ijsje hoort er op vakantie natuurlijk ook altijd bij!






Deze en nog veel meer leuke tips verzamelde ik vooraf in een reisdocument met ideeën. Download hem hier


Laat je het hieronder even weten als je wat aan de info hebt gehad? Dankjewel! :-)
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...